Οι άνθρωποι, εμείς, απλωμένοι στα πλάτη της γης, επιβιώνουμε, ζούμε, δημιουργούμε, τον κόσμο μας φτιάχνουμε. Οι άνθρωποι, εμείς, κλεισμένοι στη Γη, γνωριζόμαστε;
Ήταν η φύση θεός κι όχι εχθρός. Τα ζώα ήταν σύντροφοι, τα δέντρα στηρίγματα, το χιόνι τοίχοι, τα λουλούδια χρώματα και τα πουλιά μουσικοί ήχοι. Η φύση ήταν το σπίτι μας κι η γλώσσα φιλία, συνεργασία κι αγάπη. Ο ουρανός ήταν μηνύματα, τα ποτάμια ζωή, δώρο ακριβό η βροχή. Μας ταξίδεψαν πίσω στης πορείας μας τις αρχές λίγες μόνο φυλές.
Η ανάγκη τη φύση δάμασε, το είδος να μη χαθεί, το ανθρώπινο είδος που είμαστε όλοι μαζί. Πριν ταχύτητα αναπτύξουμε ιλιγγιώδη και την πορεία μας πια γίνει αδύνατο να προσχεδιάσουμε, τον δρόμο εμπρός να ιχνηλατήσουμε κι ασφαλώς να προχωρήσουμε, τα βήματά μας ήταν μικρά και προσεκτικά. Ανοίξαμε δρόμους, επικοινωνήσαμε, τον χρόνο και τον χώρο νικήσαμε ή νικηθήκαμε.
Οι άνθρωποι, εμείς, συστηνόμαστε. Απέναντι στους πολλούς εαυτούς μας σαν σε καθρέφτη στεκόμαστε. Την πορεία μας στους αιώνες μελετούμε ώστε «τώρα» κι «εδώ» τους φόβους μας να νικήσουμε, τον εαυτό μας για να ξαναγαπήσουμε.
